Kościół bizantyjski Dziewicy Maryi
Bizantyjski kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jest najważniejszym i najbardziej imponującym zabytkiem Kalabaki, stanowiącym punkt odniesienia i uwielbienia dla wszystkich wiernych.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, znajdujący się w starym mieście, został wzniesiony między X a XI wiekiem na ruinach starego kościoła bazylikowego. Styl architektoniczny kościoła to bazylika trójnawowa (triforium) typu mieszanego, a środkowa nawa (klitos) narteksu i trivilo są wysokie i dobrze oświetlone.
Zewnętrzny narteks został dodany w XVI wieku. W południowej ścianie można znaleźć wiele starożytnych fragmentów płaskorzeźb (rodakes, przedstawienia w reliefie, znaki, peleryny itp.), otoczonych zewnętrznym murem.
Znajduje się tam również starożytna chrześcijańska rzeźba z motywem winorośli.
Spośród dekoracji rzeźbiarskich bizantyjskiej bazyliki najstarszy jest marmurowy kivo (grobowiec) Świętego Ołtarza znajdujący się w Sanktuarium. Marmurowa ambona, unikatowa w Grecji, imponująco wznosząca się pośrodku środkowej nawy przed Świętymi Wrotami, jest szczególnie interesująca. Została ona w dużej części zrekonstruowana z architektonicznych części starej ambony.
Freski w kościele pochodzą z XII-XVI wieku i są niezwykle interesujące.
Wiele fresków zostało wykonanych w 1573 roku przez księdza Kyriazisa i Neofitosa, syna wybitnego malarza Teofanesa z Krety.
Najważniejszym z przenośnych obrazów świątyni jest ten namalowany dwustronnie, przedstawiający po jednej stronie Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, a po drugiej Ukrzyżowanie Chrystusa.
Po kradzieży i renowacji obraz został podzielony na dwie części i obecnie znajduje się w klasztorze Varlaam w Meteora.
Rzeźbiony drewniany ikonostas kościoła należy do cennych dzieł postbizantyjskiego snycerstwa i został wykonany w XVII wieku.
Część mozaikowej posadzki została również odsłonięta na niewielkiej głębokości w lewej przedniej części głównej świątyni.
Przy wejściu do świątyni, na północnej ścianie wewnętrznego narteksu, widnieje złota bulla cesarza Andronika IV Paleologa z 1336 roku, która określała granice biskupstwa Stagoi i przyznawała przywileje, a także sigilia (edykt patriarchy) patriarchy ekumenicznego Antoniego IV (1393), odnawiające przywileje biskupstwa Stagoi nadane przez różnych cesarzy Bizancjum, zapisane wielkimi literami.
Imponująca i okazała jest również dzwonnica kościoła, znajdująca się po północnej stronie wejścia na teren kościoła.





