Meteora: stworzenie unikalnego zjawiska geologicznego

Jak powstały Meteory? Co wydarzyło się miliony lat temu, abyśmy dziś mogli podziwiać to unikalne i imponujące zjawisko?

Majestatyczne skały Meteory dominują nad okolicą Kalabaki. Ci, którzy już odwiedzili Meteory, oszołomieni spektakularnymi krajobrazami i ich pięknem, twierdzą, że ta sława wcale nie jest przesadzona!

Ale tak naprawdę... Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, jak powstały te ogromne i unikalne skały?

Niewątpliwie jest to rzadkie zjawisko geologiczne, które nie mogło pozostawić obojętnym żadnego geologa ani badacza, którzy mimo sporadycznego zajmowania się nim, nie doszli jeszcze do żadnych pewnych wniosków. Są to ciemne skały, zbudowane z piaskowca, a ich wysokość sięga 313 metrów. Według danych historycznych, powstały około 60 milionów lat temu, konkretnie w okresie paleogenu.

Tylko niemiecki geolog, który odwiedził Meteory w XIX wieku, wysunął teorię, która do dziś wydaje się najbardziej dominująca. Jego teoria głosi, że powstanie wielkich głazów jest wynikiem deltowego stożka rzecznych głazów i skał złożonych z mieszaniny piaskowca i zlepieńca, które przez miliony lat kierowały wody w stronę Morza Egejskiego, tworząc wrażenie, że ląd się podniósł. To naprawdę uzasadnia fakt, że równina tesalska jest miejscem szczególnie urodzajnym. Teoria niemieckiego naukowca wspiera również fakt, że po tych zmianach geologicznych, które wyniosły na światło dzienne te klify, wody zostały odprowadzone do Morza Egejskiego. Podczas tworzenia się alpejskich grzbietów Gór Pindos, ta część została oddzielona od swojej zwartej formy, z powodu korozyjnego działania wody, wiatru, intensywnych opadów deszczu, tworząc mniejsze klify, które poprzez rozpad, erozję i trzęsienia ziemi przybrały formę, którą znamy dzisiaj.

Według naukowców, zestalenie kamieni rzecznych i piasku w lite skały było wynikiem rozpuszczenia skał wapiennych i ciśnienia, jakie otrzymały. To wyjaśnienie niemieckiego naukowca Alexandra Phillipsona jest obecnie uważane za zintegrowane podejście, ponieważ skutecznie tłumaczy osobliwy charakter skał i wzgórz, zgodnie z teorią Tesalczyków twierdzących, że w Tesalii istniało morze.